เด็กชายผู้กลัวความมืด

เด็กชายคนหนึ่งไม่กล้านอนหลับในห้องที่ปิดไฟมืด เพราะเขาเชื่อแน่ว่าเงาต่างๆ ในห้องนอนของเขาคือสัตว์ประหลาดที่ซ่อนตัวรออยู่ในความมืด

ทุกค่ำคืนเขาจะอ้อนวอนให้แม่เปิดไฟทิ้งไว้ แม่จึงค่อยๆ บอกเขาอย่างอ่อนโยนว่าเงาเหล่านั้นเป็นเพียงสิ่งของที่คุ้นเคยในตอนกลางวันเท่านั้นเอง ไม่มีอะไรน่ากลัวเลย

คืนหนึ่งไฟฟ้าดับกะทันหัน ห้องทั้งห้องมืดสนิท เด็กชายตกใจกลัวมากจนร้องไห้ แม่จึงรีบเข้ามานั่งข้างๆ แล้วชวนให้เขาเรียกชื่อเงาแต่ละอันออกมาดังๆ ทีละอย่าง เช่น 'นั่นแค่เก้าอี้ของหนู' 'นั่นแค่ผ้าม่าน' 'นั่นแค่หมีตุ๊กตาของหนู'

เด็กชายลองเรียกชื่อเงาด้วยตัวเองบ้าง ทีละอัน เสียงของเขาสั่นเล็กน้อยในตอนแรก แต่พอเรียกไปทีละชื่อ เขาก็ค่อยๆ ตระหนักว่าเงาทุกอันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดไว้เลย

คืนนั้นเด็กชายหลับสนิทท่ามกลางความมืดได้เป็นครั้งแรก เขารู้สึกภาคภูมิใจในตัวเองมาก และนับแต่นั้นมาเขาก็ไม่กลัวความมืดอีกต่อไปเลย

เมื่อเรากล้าเผชิญหน้าและทำความรู้จักกับสิ่งที่กลัว ความกลัวนั้นก็จะค่อยๆ หายไปเอง