
นิทานอีสป
อันโดรคลีสกับสิงโต
⏱ 3–5 นาที
สุนัขตัวหนึ่งเดินเข้าไปนอนหลับสบายอยู่ในรางหญ้าแห้งของวัวในโรงนา อบอุ่นและนุ่มสบายดี
เมื่อวัวเดินกลับมาหิวโหยอยากกินหญ้าในราง สุนัขกลับขู่คำรามไม่ยอมให้เข้าใกล้ ทั้งที่ตัวเองไม่กินหญ้าเลยสักคำ
วัวพยายามอ้อนวอนว่า "เธอไม่กินหญ้าอยู่แล้ว ทำไมไม่ให้ฉันกินบ้าง" แต่สุนัขก็ยังนอนขวางไม่ยอมขยับ
วัวหิวจนอ่อนแรงต้องร้องเรียกเจ้าของโรงนาให้มาช่วย เจ้าของเดินมาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความไม่พอใจ
เจ้าของจับสุนัขออกจากรางหญ้าทันทีและดุว่า "แกเห็นแก่ตัวเกินไป ของที่แกไม่ใช้ก็ควรปล่อยให้คนอื่นได้ใช้บ้าง" สุนัขจึงถูกไล่ออกจากโรงนาไปด้วยความอับอาย
อย่าหวงสิ่งที่ตัวเองไม่ต้องการ จนทำให้คนอื่นเดือดร้อนไปด้วย
สุนัขตัวหนึ่งนอนขวางรางหญ้าไม่ยอมให้วัวกิน ทั้งที่ตัวเองก็กินหญ้าไม่ได้ สุดท้ายถูกเจ้าของไล่ออกไปเพราะความเห็นแก่ตัว
นิทานแนวเดียวกันที่คัดมาให้อ่านต่อ