ยีราฟกับต้นอะเคเซียสูง

กลางทุ่งหญ้าสะวันนากว้างไกล มียีราฟตัวหนึ่งที่สูงที่สุดในฝูง ทุกเช้ามันจะเดินไปยังต้นอะเคเซียต้นโปรด เอื้อมคอยาวขึ้นไปเด็ดใบไม้เขียวสดจากยอดต้นกินอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่ต้องแบ่งใคร เพราะไม่มีสัตว์ตัวไหนสูงพอจะเอื้อมถึง

ฤดูแล้งมาเยือน ใบไม้ตามพุ่มเตี้ยเหี่ยวเฉาจนเกือบหมด มีเพียงใบไม้บนยอดสูงเท่านั้นที่ยังเขียวสด ลูกม้าลายและลูกหมูป่าตัวเล็กเดินวนอยู่ใต้ต้นอะเคเซียด้วยท้องที่หิวโหย มองขึ้นไปยังใบไม้เขียวที่เอื้อมไม่ถึงด้วยสายตาอยากได้ แต่ยีราฟกำลังกินเพลินจนไม่ทันสังเกต

เมื่อยีราฟก้มหน้าลงมาจะเดินไปที่อื่น มันเห็นดวงตาหิวโหยของเพื่อนตัวเล็กทั้งสอง มันหยุดนิ่งแล้วรู้สึกเสียใจที่ไม่ทันสังเกตมาก่อน จึงตัดสินใจเดินกลับไปที่ต้นอะเคเซียอีกครั้ง

ยีราฟเอื้อมคอขึ้นไปเขย่ากิ่งไม้เบาๆ ให้ใบไม้เขียวสดร่วงหล่นลงมากองใหญ่ที่พื้น แล้วบอกเพื่อนทั้งสองว่า "กินเลยนะ ฉันสูงพอจะสอยมาให้ได้ เธอไม่ต้องหิวอีกแล้ว" ลูกม้าลายและลูกหมูป่าดีใจมากจนกระโดดโลดเต้น

นับแต่นั้นมา ทุกครั้งที่ฤดูแล้งมาเยือน ยีราฟจะเดินไปยืนใต้ต้นไม้สูงและเขย่ากิ่งให้เพื่อนตัวเล็กได้กินใบไม้เขียวด้วยกันเสมอ สัตว์ทั้งฝูงต่างเรียกมันด้วยความรักว่า "ต้นไม้เดินได้ใจดี" แห่งทุ่งหญ้าสะวันนา

การมีมากกว่าคนอื่นไม่ได้มีไว้เพื่อตัวเองเท่านั้น แต่เป็นโอกาสให้เราแบ่งปันแก่คนที่มีน้อยกว่า