เด็กชายกับกล่องดนตรีที่แตก

เด็กชายไปเล่นที่บ้านเพื่อนสนิทและได้เห็นกล่องดนตรีเก่าที่คุณยายมอบให้เพื่อนเป็นของขวัญ ทุกครั้งที่หมุนลาน กล่องจะเปิดฝาแล้วมีตุ๊กตานักบัลเลต์ตัวเล็กหมุนตามเสียงเพลงไพเราะ เขาชอบมากจนขอหมุนดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ขณะวิ่งเล่นไล่จับกันในห้อง เด็กชายเผลอชนโต๊ะจนกล่องดนตรีตกลงพื้นแตก ตุ๊กตานักบัลเลต์หักออกและเสียงเพลงก็หยุดเงียบไป เขาตกใจกลัวเพื่อนจะโกรธ จึงรีบซ่อนกล่องที่แตกไว้หลังม่านแล้วรีบกลับบ้านโดยไม่บอกใคร

คืนนั้นเด็กชายนอนไม่หลับ ใจของเขาหนักอึ้งด้วยความรู้สึกผิด เขาจินตนาการว่าเพื่อนจะเสียใจแค่ไหนเมื่อพบกล่องดนตรีที่แตกโดยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ความรู้สึกผิดยิ่งหนักขึ้นทุกครั้งที่คิดถึงหน้าเพื่อน

เช้าวันรุ่งขึ้น เด็กชายรวบรวมความกล้าเดินกลับไปบ้านเพื่อน สารภาพทุกอย่างตามความจริงพร้อมขอโทษอย่างจริงใจ และเสนอจะช่วยซ่อมกล่องดนตรีหรือเก็บเงินค่าขนมซื้อกล่องใหม่ให้

เพื่อนแม้จะเสียใจกับกล่องดนตรีที่แตกอยู่บ้าง แต่ก็ซาบซึ้งในความกล้าหาญที่ยอมรับความผิดของเพื่อน คุณยายช่วยติดกาวซ่อมตุ๊กตานักบัลเลต์จนกลับมาหมุนได้อีกครั้ง มิตรภาพของทั้งสองยิ่งแน่นแฟ้นขึ้นกว่าเดิม

การกล้ายอมรับความผิดพลาดและขอโทษอย่างจริงใจ มีค่ามากกว่าการซ่อนความจริงไว้เสมอ