นกฮูกน้อยกับดวงดาว

ทุกคืนนกฮูกน้อยจะเฝ้ามองนกฮูกตัวโตบินโฉบไปมาอย่างมั่นใจกลางท้องฟ้ายามค่ำ แต่ตัวเธอเองกลับได้แต่เกาะนิ่งอยู่บนกิ่งไม้ ไม่กล้าขยับปีกบินออกไปในความมืดเลยสักครั้ง

เธอเงยหน้ามองดวงดาวระยิบระยับเต็มท้องฟ้า แล้วรู้สึกเศร้าใจ อดสงสัยไม่ได้ว่าตัวเองจะมีวันบินได้สง่างามเหมือนนกฮูกตัวโตบ้างไหม

นกฮูกผู้อาวุโสตัวหนึ่งเห็นเข้าจึงบินมาเกาะข้างๆ แล้วบอกกับเธอเบาๆ ว่า 'ดวงดาวทุกดวงก็เคยกะพริบสั่นไหวมาก่อนทั้งนั้น กว่าจะเรียนรู้ที่จะส่องแสงนิ่งและสว่างไสวได้อย่างทุกวันนี้'

ได้รับกำลังใจ นกฮูกน้อยจึงกางปีกออกแล้วลองบินดูใต้แสงดาว ช่วงแรกเธอบินโซเซและงุ่มง่ามไปหมด แต่เธอก็ไม่ยอมแพ้ ลองบินซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เมื่อคืนนั้นใกล้สิ้นสุดลง นกฮูกน้อยก็บินร่อนได้อย่างนุ่มนวลท่ามกลางยอดไม้ใต้แสงดาว เธอได้เรียนรู้ว่าความมั่นใจไม่ได้มาจากการรอจนกว่าจะพร้อม แต่มาจากการกล้าลงมือลองทำ

ความมั่นใจไม่ได้เกิดจากการรอให้พร้อม แต่เกิดจากการกล้าลงมือทำ