
นิทานต้นฉบับ
ผึ้งน้อยที่ทำงานหนักเกินไป
⏱ 5–8 นาที
เม่นน้อยตัวหนึ่งรักเพื่อนๆ ในป่ามาก ทุกครั้งที่ดีใจมันมักจะวิ่งเข้าไปกอดเพื่อนแน่นๆ ทันที แต่หนามแหลมบนตัวกลับทิ่มแทงเพื่อนจนเจ็บทุกครั้งไป
กระต่ายน้อยและกระรอกเพื่อนสนิทเริ่มหลบหน้าเม่นน้อยเพราะกลัวถูกหนามทิ่ม เม่นน้อยรู้สึกเสียใจมากที่เพื่อนๆ ไม่อยากเข้าใกล้ตัวเองอีกต่อไป
เม่นน้อยเก็บตัวเศร้าอยู่คนเดียวใต้พุ่มไม้ จนคุณยายเต่าใจดีเดินผ่านมาเห็นเข้า จึงนั่งลงคุยและถามว่าทำไมถึงดูเศร้าเช่นนี้
คุณยายเต่าแนะนำอย่างอ่อนโยนว่า ความรักไม่จำเป็นต้องแสดงออกด้วยการกอดแน่นเสมอไป บางครั้งการยิ้มให้ พูดคำหวานๆ หรือนั่งอยู่ใกล้ๆ เบาๆ ก็สื่อความรักได้เช่นกัน
เม่นน้อยลองทำตามคำแนะนำ มันยิ้มให้เพื่อนๆ และนั่งเคียงข้างอย่างเบามือแทนการกอดแน่น เพื่อนๆ จึงกลับมาเล่นด้วยอย่างสบายใจ เม่นน้อยได้เรียนรู้ว่าความรักที่ดีต้องมาพร้อมความเข้าใจหัวใจของผู้อื่นด้วย
ความรักที่แท้จริงต้องมาพร้อมกับความเข้าใจและระมัดระวังความรู้สึกของผู้อื่นด้วย
เม่นน้อยอยากกอดเพื่อนๆ ด้วยความรัก แต่หนามของมันกลับทำให้เพื่อนเจ็บทุกครั้ง จนเรียนรู้ที่จะแสดงความรักด้วยวิธีที่อ่อนโยนและเหมาะสมกับตัวเองมากขึ้น
นิทานแนวเดียวกันที่คัดมาให้อ่านต่อ