นกยูงกับนกกระเรียน

นกยูงกางหางสีรุ้งอวดความสวยงามกลางป่า นกทั้งหลายพากันชื่นชม ทำให้นกยูงรู้สึกภาคภูมิใจในตัวเองมาก

วันหนึ่งนกยูงเจอนกกระเรียนสีเทาธรรมดาริมบึง นกยูงหัวเราะเยาะว่า "ขนของเจ้าช่างหม่นหมองจัง ไม่มีสีสันเหมือนของข้าเลย"

นกกระเรียนยิ้มอย่างใจเย็นแล้วตอบว่า "ขนของข้าอาจไม่มีสีสัน แต่ข้าบินได้สูงถึงหมู่เมฆและดวงดาวเลยนะ เจ้าบินได้แบบนี้บ้างไหม"

นกยูงลองกระพือปีกบิน แต่หางที่ยาวสวยกลับหนักจนบินขึ้นสูงไม่ได้เลยสักนิด ในขณะที่นกกระเรียนพุ่งทะยานขึ้นฟ้าอย่างง่ายดาย

นกยูงได้เรียนรู้ว่าความสวยงามภายนอกไม่ได้สำคัญไปกว่าความสามารถ ตั้งแต่นั้นมามันก็อ่อนน้อมและชื่นชมข้อดีของเพื่อนตัวอื่นๆ มากขึ้น

ความสวยงามภายนอกไม่ได้บอกคุณค่าที่แท้จริงของใคร ความสามารถและประโยชน์ที่ทำได้ต่างหากที่สำคัญกว่า ไม่ควรหยิ่งผยองในสิ่งที่ตนมีจนลืมมองข้ามความดีของผู้อื่น