สลอธน้อยกับคืนเล่านิทาน

ทุกคืนพระจันทร์เต็มดวง สัตว์ป่าทั้งหลายจะมารวมตัวกันใต้ต้นไทรใหญ่เพื่อฟังคุณยายนกฮูกเล่านิทาน สลอธน้อยรักการฟังนิทานมากที่สุด แต่ด้วยความที่มันเคลื่อนไหวช้า มันจึงมาถึงสายกว่าใครทุกครั้ง จนพลาดเรื่องราวไปครึ่งเรื่องเสมอ

เพื่อนๆ ล้อเล่นเบาๆ ว่าสลอธน้อยมาสายทุกครั้ง มันรู้สึกอายมาก คืนต่อมาจึงพยายามรีบเคลื่อนไหวให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่กลับสะดุดกิ่งไม้จนหมดแรงเสียก่อน และมาถึงสายยิ่งกว่าเดิม

คุณยายนกฮูกสังเกตเห็นสีหน้าเศร้าของสลอธน้อย จึงบินมาปลอบและบอกว่า "หนูไม่จำเป็นต้องเร็วเหมือนใคร แค่เริ่มออกเดินทางแต่เนิ่นๆ ตั้งแต่พระอาทิตย์เริ่มลับฟ้า ไม่ต้องรอให้พระจันทร์ขึ้นก่อนค่อยออกเดิน"

คืนพระจันทร์เต็มดวงครั้งต่อไป สลอธน้อยเริ่มไต่ลงจากต้นไม้ตั้งแต่พระอาทิตย์เพิ่งเริ่มลับขอบฟ้า มันเคลื่อนไหวช้าๆ ตามจังหวะที่สบายใจของตัวเอง ไม่ต้องฝืนรีบร้อนอีกต่อไป

เมื่อพระจันทร์เต็มดวงลอยขึ้นเหนือต้นไทร สลอธน้อยก็มาถึงพอดีเป็นครั้งแรก เพื่อนๆ ต่างปรบมือต้อนรับด้วยความยินดี สลอธน้อยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ เพราะมันได้เรียนรู้ว่าแค่วางแผนล่วงหน้าตามจังหวะของตัวเอง ก็ไปถึงได้ทันเวลาเช่นกัน

ไม่จำเป็นต้องเร็วเหมือนคนอื่น แค่รู้จักวางแผนและเริ่มต้นแต่เนิ่นๆ ตามจังหวะของตัวเอง ก็ไปถึงเป้าหมายได้ทันเวลาเช่นกัน