หมาป่ากับกวางในคืนหิมะ

คืนหนึ่งพายุหิมะพัดกระหน่ำอย่างรุนแรงทั่วป่า หมาป่าหิวโหยตัวหนึ่งออกตระเวนหาอาหารท่ามกลางหิมะที่โหมกระหน่ำ จนสังเกตเห็นกวางน้อยตัวหนึ่งที่พลัดหลงจากฝูงยืนตัวสั่นอยู่ตามลำพัง

หมาป่าค่อยๆ ต้อนกวางน้อยจนมุม เตรียมตัวจะตะปบเข้าใส่ แต่ทันใดนั้นพายุหิมะรอบตัวกลับยิ่งโหมกระหน่ำรุนแรงขึ้นจนแทบมองไม่เห็นทาง

หมาป่าฉุกคิดได้ว่า ถ้าไม่รีบหาที่กำบังเดี๋ยวนี้ ทั้งคู่อาจหนาวตายหรือหลงทางในพายุแน่ๆ กวางน้อยที่ตัวสั่นด้วยความกลัวจึงร้องขอให้หมาป่าร่วมมือกันหาทางรอดคืนนี้ก่อน แล้วค่อยว่ากันทีหลัง

หมาป่าตกลงสงบศึกชั่วคราว ทั้งสองรีบวิ่งฝ่าหิมะไปด้วยกันจนพบถ้ำเล็กๆ ใต้โขดหิน พวกมันหมอบเบียดตัวเข้าหากันเพื่อแบ่งปันความอบอุ่น รอคอยให้พายุหิมะผ่านพ้นไป

เมื่อรุ่งเช้ามาถึง พายุหิมะสงบลงและท้องฟ้าแจ่มใส ทั้งสองรอดชีวิตผ่านคืนอันโหดร้ายมาด้วยกัน หมาป่าปล่อยให้กวางน้อยวิ่งกลับไปหาฝูงของมันอย่างอิสระ เพราะได้เรียนรู้แล้วว่าคืนนี้ความเมตตาและการร่วมมือกันสำคัญกว่าความหิวโหยหรือความกลัวใดๆ

บางครั้งความเมตตาและการร่วมมือกันสำคัญกว่าความกลัวหรือความต้องการของตัวเอง